Laurent Pigeolet, pianiste et compositeur
Video: Concerto pour piano et
orchestre n°3 de Serge Prokofiev, par Laurent Pigeolet et l'orchestre Philarmonique de Liège, dir: Bernard Dekaise.
L'artiste
Quelques compositions...
- Strates, pour octuor (2005)
- Néréides, pour violon et piano (2009)
- Par...chemins, pour clarinette, violon, violoncelle (2007)
- Mnémosyne, pour soprano et harpe celtique (2009)
- Altaigle, pour soprano et 6 instrumentistes (1998)
- Aphorismes, pour piano solo (2003)
- Enluminures, pour clarinette et piano (2001)
- Etudes pour piano solo (2005-
- Aphorismes, version pour accordéon et piano (2008)
- Visions tibétaines, pour piano solo (2008)
Ecrits
Liens
Bio (Nl)
Video: Les années de pélerinage, 2ième année: l'Italie, "Après une lecture du Dante", Franz Liszt, door Laurent Pigeolet. Sint-Jan-Baptist Kerk, Waver, 1998.
Prent: Dante, "La Divine Comédie" chant neuvième: Dante et Virgile aux enfers, graveerkunst van Gustave Doré.
Laurent Pigeolet componeert sinds de leeftijd van 10. Hij heeft als het ware alleen piano geleerd. Hij studeerde pas later aan de IMEP (in Namen), waar hij een Diploma van "Laureaat piano en pedagogie" behaalde onder leiding van Tatiana Evdokimova. Hij studeerde harmonie met Georges Bouché, contrapunt met Jacques Stecke en Thierry Chleide, en muziekanalyse met Dominique Bodson. Hij diepte zijn muzikale parcours uit door electroakoestiche compositie te studeren met Annette Vande Gorn en behaalde een eerste prijs harmonie aan het conservatorium van Bergen in de klas van Luc Dupuis. In dezelfde periode zette hij zijn studies piano voort aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel, eerst in de klas van Evgeny Moguilevsky, daarna aan het Conservatorium van Luik met Jo Alfidi en behaalde daar het hoger diploma. Naast zijn pianistische en pedagogische carrière wijdde hij zich steeds meer aan de instrumentale compositie, en werd onderwezen door Claude Ledoux en Denis Pousseur op het gebied van orkestratie en compositie.
Photo: Laurent Pigeolet, dirigent.
De esthetiek van zijn werk evolueert voortdurend. Terwijl hij aanvankelijk gewonnen was voor de principes van het serialisme, heeft hij daar later een deel van verworpen omdat ze botsten met de inherente vitaliteit van de klanken. Zonder zijn vorige stijl volledig af te zweren, waarvan hij sommige fundamentele en structurele principes bewaard heeft, ontwikkelde hij een nieuwe klanktaal. Deze berust onder andere op harmonische verschuivingen, overvloeiers, lichtspelen. Na te hebben gewerkt met uitbarstende klankhoogtes volgt nu een onderzoek met steeds kleinere intervallen, waarbij voortdurend wordt gestreefd naar een evoluerende klankkleur. De verscheuring van het muzikale discours wordt vervangen door continuïteit, alsook door het verkennen van de mogelijkheden omtrent het opeenstapelen van verschillende timbres en tempo's. Zo kan zijn werk dichter aanleunen bij de "adem der klanken" en hun innerlijke leven. Daarbij verdwijnen de discontinue frasering of de cyclische vorm en tekent zich een golf af met zijn onregelmatigheden als ritmisch principe van eb en vloed. Laurent Pigeolet componeerde onder andere voor het Nationaal Orkest van België, de Luxemburgse Sinfonietta, De Uyttenhove ensemble, de Altazor ensemble, de Musiques Nouvelles ensemble.
Vertaling: Michele Rignanese.
Christophe Pirenne: Dictionnaire des musiques en Wallonie et à Bruxelles (1960-2003), p 249. Ed Mardaga.
